قبول شد و مورد تأييد قرار گرفت . با اين‌كه گروه‌هاى شيعى در داخل كشور تلاش مىكردند كه اتحاد كامل اين احزاب را فراهم كنند ، در خارج ، زمان اوج مطرح شدن شوراى ائتلاف فرارسيده بود . خبر اتحاد كامل احزاب شيعى ( به جز حركت اسلامى ) در داخل كشور به تاريخ 24 / 9 / 1367 از صداى جمهورى اسلامى ايران شنيده شد ، ولى در گردباد حوادث آن‌وقت گم شد . نمايندگان اتحاد ( احزاب شيعى ) هركدام كه به خارج مىآمدند ، بعد از مدتى استحاله شده از انظار دور مىشدند . گروه‌هاى پيشاور از گروه‌هاى شيعى افغانستان چندان راضى نبودند و وجود آنها را مخل منافع سياسى خود به حساب مىآوردند ، ولى از سوى ديگر نياز به حمايت و همكارى ايران را نيز ناديده گرفته نمىتوانستند . همين امر باعث شد كه به تاريخ 4 / 10 / 1367 هيأتى را به سرپرستى آقاى ربانى به تهران فرستادند و براى اولين‌بار در تاريخ جهاد افغانستان در روز 4 / 10 / 1367 مذاكراتى بين گروه‌هاى شيعى و سنى افغانستان در تهران صورت گرفت . اين كار در آن شرايط از آقاى ربانى يك شخصيت معتدل ساخت و تمام ضعفهاى گذشتهء او از جمله ملاقات با ريگان رئيس جمهور وقت امريكا و موضع‌گيريهاى محافظه‌كارانه او ، تحت تأثير تبليغات رسانه‌هاى خبرى گم شد . آقاى خليلى سخنگوى آن روز شوراى ائتلاف در اين سفر آقاى ربانى ، توافقنامه‌اى روى يخ با وى به امضا رساند كه براساس آن احزاب شيعى نيز در شوراى مشورتى آينده و حكومت موقت شركت مىكردند . پس از توافقات امضا شده در تهران از سوى ائتلاف هشتگانه و اتحاد هفتگانه ، اظهار نگرانى امريكاييها شروع شد و اين نشان مىداد كه در پشت پرده برنامه‌هايى در جريان است ، ولى ملت در آن شرايط توجهى به آنها نداشت و همگان در فكر بيرون راندن قواى روسى از افغانستان بودند .